“Ne olacak bu durum? Artık umutsuzum” falan diyen bir yazı değil bu

Halâ mutlu olmaktan, hayatı sevmekten, hayattan güzel şeyler beklemekten başka çarem yok. Sizi bilmem. Polyannacılık falan yapmıyorum. Mecburum. Böyle olmak zorundayım. Kendi kendimi sürekli dibe çekerek, umutsuzca söylenerek, aynı lafları geveleyerek varacağım bir yer yok.

Peki ne yapacağım? Alternatif bolluğu içinde değilim. Tek yapılabilecek şey olarak, kendi yaşam alanıma sahip çıkarak, gerekirse kendimi zorlayarak, hayat zevklerimden taviz vermeden, yaşam biçimimi değiştirmeden, mümkün olduğunca yakınlarım, eşim, dostum, arkadaşım, komşum ile birliğimi gündelik yaşantıma daha yoğun taşıyarak kendimi yalnız hissetmeden ve beraberce daha güçlü hissederek ortalarda olmaya devam edeceğim.

Hep hissettiğim, hep inandığım şeyleri yapmaya devam ediyorum. Bugün sahile indim taytım ve askılı bluzumla. Yanımda kızım ve arkadaşıyla. Yayıldım sahilde, yemeğimi yedim, kitabımı okudum püfür püfür esen rüzgar yanağımı okşarken, deniz her zamanki maviliğiyle serilirken önümde. Etrafta farklı semtlerden geldikleri belli olan kişiler de vardı. Onların ortama kattıkları farklılıklardan / uygunsuzluklardan haberdar ancak bu ortamı onlarla paylaşmaktan asla rahatsız hissetmeden saatlerce oturdum orada. Her zaman yaptığım gibi. İletişim kurduğum kimse olmadı ama kararlıyım artık özellikle onların oturdukları yerlere yakın oturarak doğal bir iletişim sürecinin gelişebileceği olasılıklara açık olacağım.  Zaten her zaman evime on senedir temizliğe gelen yardımcımla, sokaktaki esnafla, minibüs şoförü ile iş yerindeki güvenlik görevlisi, çaycı, temizlikçi, şoför ile her zaman insani, sıcak ve yakın ilişkilerim oldu.Bir çemberdir bu. İçlerindeki sıcak ve temiz sevgiyi her zaman hissettirdiler bana. Her zaman da böyle devam edecek. Kime ne oy verdikleri beni ilgilendirmiyor. Ben insanları seviyorum. Onları anlamaya çalışıyorum. Bu iletişim içinde olduğum insanları ise sadece verdikleri oy benzerliği nedeni ile insanlıktan çıkmış o zalim güruh ile aynı tutmuyorum. Onların yaşadığım toplumun bir parçası olduğunu unutmadan, benden daha zor koşulları nedeniyle benimle aynı olanaklara sahip olmadıkları için daha az düşünebildikleri, daha derine inemedikleri için küçümsemeden, onlara ad takmadan yaşamaya devam edeceğim, her zaman böyle yaptım ve bu benim borcum. Kurduğum bu kalpten yakınlık nedeniyle, onların da  benim kişiliğim hakkında, benim yaşam biçimim hakkında, benim namusum, benim giyim kuşamım, eğitimim hakkında birilerinin söyledikleri sözlerden fazlasıyla etkilenmeyeceklerini ve farklı bir değerlendirme içine gireceklerine inanıyorum. İnanmaktan öte biliyorum, çünkü bizzat yaşıyorum.

Aramızdaki mesafeyi genişletmemek gerektiğini düşünüyorum ve bahsettiğim bu çemberi genişletmek. Bunu yapması gereken bizleriz. Vaktimi söylenerek harcamak istemiyorum.

One thought on ““Ne olacak bu durum? Artık umutsuzum” falan diyen bir yazı değil bu”

firarederarif için bir cevap yazın Cevabı iptal et

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s